MG Vanquish McLaren M8D #8 Penske Racing Can Am Champion 1970 MG-CA4
Gecontroleerd voor plaatsing. De foto's tonen het werkelijke artikel dat te koop is.
€ 59,95
% Normale prijs: € 69,95 (14.3% bespaard)
Vergelijkbare producten
Beste overeenkomsten van MG Vanquish
Artikelgegevens
- Conditie
- Auto C10, doos C10. De foto's tonen het aangeboden exemplaar.
- Gebruikt
- Nieuw, gecontroleerd voor plaatsing.
- Digitaal
- Analoog
- Aangepast
- Geen zichtbare prestatie-aanpassingen.
- Bouwjaar auto
- 1970
- Foto's
- De productfoto's tonen het exemplaar dat te koop is.
De MG Vanquish met referentie MG-CA4 is een slotcar op schaal 1:32 (ongeveer schaal 1:28) die de McLaren M8D #8 weergeeft waarmee Chuck Parsons in 1971 op Saint-Tite / Saint-Jovite reed, en niet de kampioensauto #5 uit 1970. Modeldetails. Fabrikant: MG Vanquish (Miniaturas Garzon). Schaal: 1:32 (werkelijke schaal dichter bij 1:28). Referentienummer: MG-CA4. Onderwerp: McLaren M8D #8. Race/jaar: 4 Hours of Saint-Jovite 1971 (coureur: Chuck Parsons, als vierde geëindigd). Kenmerken: functioneel achterdifferentieel, zeer gedetailleerd interieur en realistische kunststof/monocoque carrosserie. Correctie historische context. De kampioensauto van 1970: de echte auto die met Denny Hulme het Can-Am Championship 1970 won, droeg nummer #5 (door MG Vanquish uitgebracht onder referentie MG-CA1). De #8-auto: referentie MG-CA4 geeft de #8-livrei weer uit evenementen in het daaropvolgende Can-Am-seizoen van 1971.
De echte auto
De echte McLaren M8D is een van de meest dominante en iconische sportracewagens uit de autosportgeschiedenis. Hij overklaste de tegenstand volledig tijdens het seizoen 1970 van de Canadian-American Challenge Cup (Can-Am). Het "Batmobile"-ontwerp. De auto werd specifiek door Jo Marquart ontworpen om te voldoen aan nieuwe FIA-regels uit 1970, die de hoog geplaatste, aan de ophanging bevestigde vleugels uit 1969 verboden. De aerodynamische oplossing: McLaren bouwde laag gemonteerde achtervleugels met aan weerszijden opvallende dubbele staartvinnen die als luchtgeleiders werkten. De bijnaam: deze agressieve, radicale vorm leverde de auto al snel zijn legendarische bijnaam "The Batmobile" op.
Motor en prestaties
Omdat de lagere achtervleugel minder aerodynamische neerwaartse druk leverde dan het jaar ervoor, compenseerden de ingenieurs dit ruimschoots met pure spierkracht. De motor: een brute atmosferische Chevrolet big-block V8 van 7,6 liter (465 ci). Vermogen: hij leverde een bulderende 670 tot 680 pk. Gewicht: de volledige auto woog slechts 634 kg (1.398 lbs), wat resulteerde in een angstaanjagende vermogen-gewichtsverhouding. Transmissie: een onverwoestbare handgeschakelde Hewland LG500-vierbak.
Tragedie en dominantie
De nalatenschap van de auto is voor altijd verweven met verdriet. Op 2 juni 1970 kwam teamoprichter en legendarisch coureur Bruce McLaren tragisch om het leven op Goodwood Circuit, toen tijdens een testsessie op hoge snelheid het achterste carrosseriedeel van een M8D losraakte. Ondanks het verlies van hun leider vlak voor de seizoensopening herpakte het Bruce McLaren Motor Racing-team zich op spectaculaire wijze. De clean sweep: de M8D won 9 van de 10 races in het kampioenschapsseizoen 1970.
De coureurs
Denny Hulme (die reed met zwaar verbrande handen na een eerdere crash tijdens de Indy 500) won het Can-Am Championship van 1970, terwijl F1-ster Dan Gurney en Peter Gethin de taken in de tweede fabrieksauto verdeelden. De Penske-connectie (Chuck Parsons). Na het fabriekssucces in 1970 werden deze chassis aan privéteams verkocht of voor het seizoen 1971 bijgewerkt. Coureur Chuck Parsons—een vooraanstaande langeafstandsracer die bekendstond om zijn overwinning tijdens de 24 Hours of Daytona 1969 met Team Penske—zette tijdens het Can-Am-seizoen van 1971 een M8D in. Hij reed met de #12- en #8-livreien, ondersteund door afzonderlijke teaminschrijvingen (die als inspiratie dienden voor de exacte slotcars die decennia later werden geproduceerd).